Eva werd een sterrenkindje

Dit weekend was weer een sterrenregen te zien. Dat brengt mijn gedachten teug naar een paar jaar geleden. Marjolein en Gerard zouden voor het eerst mama en papa worden, maar bij een echo bleek hun kindje een groei-achterstand te hebben. Een ziekenhuisopname met strikte bedrust en vele echo’s volgden. Een onzekere tijd brak aan en blijde verwachting ging over in onzekere spanning. Wat er precies aan de hand was, wisten de artsen  niet. Wel werd aan de aanstaande ouders verteld dat zij rekening moesten houden met het feit dat hun kindje mogelijk snel na de geboorte zou komen te overlijden. Dit was het moment dat de aanstaande ouders contact zochten met mij. Ik ben bij hen geweest in het ziekenhuis. We hebben kennis gemaakt en het een en ander besproken. Ze zouden mij als het nodig was, bellen na de geboorte van het kindje.

Twee weken later kwam helaas het telefoontje. Eva was geboren en na anderhalf uur gestorven in de armen van papa en mama.

Marjolein moest nog een paar dagen blijven in het ziekenhuis. Eva mocht op de kamer blijven bij haar moeder.  Gerard is samen met opa een mooi mandje gaan kopen. Ook hebben  de ouders in het ziekenhuis  zelf aangifte van geboorte en overlijden gedaan. En na drie dagen zijn ze met zijn drieën naar huis gereden. Daar heeft Eva tot aan de dag van de uitvaart in haar eigen bedje gelegen.

In de familiekamer van het crematorium hebben we samen met de ouders, opa’s en oma’s een mooi laatste uur gehad met Eva. Er is muziek gemaakt, er zijn kaarsjes aangestoken. Er zijn lieve woorden gesproken.

En zo werd Eva een sterrenkindje.

Vind je het geen moeilijk vak?

Als ik mensen vertel welk werk ik doe, krijg ik al gauw veel vragen. “Vind je het geen moeilijk vak?” of “Wat is er nou leuk aan het vak uitvaartbegeleider?”

 

De meeste mensen willen eigenlijk niets te maken hebben met de dood, maar tegelijkertijd zijn veel mensen ook wel heel benieuwd naar wat er allemaal komt kijken bij een overlijden. Mijn antwoord is in ieder geval altijd hetzelfde: “Nee. Ik heb een prachtig vak.”

 

Ik vind het fijn om te kunnen werken met mensen en iets te kunnen betekenen voor de mensen. In een tijd dat het bij een familie heel moeilijk is, kom ik binnen. Ik krijg het vertrouwen en begeleid de nabestaanden in de achtbaan waar ze vaak in belanden. Er moeten heel veel keuzes gemaakt worden, zoals: welke kist, welke kaart, welke locatie, wanneer is de uitvaart? In alle rust neem ik de familie stap voor stap mee in de dagen tussen overlijden en de uitvaart.

 

Een vraag die ik ook vaak hoor: “Is er dan niet veel verdriet?”
Zeker wel, maar ondanks mijn medeleven weet ik de juiste afstand te bewaren. Ik leef wel mee, maar lijd niet mee. Natuurlijk ben ik ook maar een mens, ook ik word geraakt door het verdriet van de nabestaanden en dat mag ook best. Maar ik sta niet verdrietig naast een overledene of nabestaande. Daar heeft de familie niets aan. Het is juist heel mooi dat ik kan helpen om dingen direct te regelen, zodat de familie tijdens de rouwperiode toekomt aan het ophalen van herinneringen en anekdotes, waar soms ook om gelachen kan worden. Een prachtige herinnering is een 80-jarige weduwe die mij haar verlovingsfoto’s van heel lang geleden liet zien en stralend kon vertellen hoe zij haar man had leren kennen.

 

Het heftigste van mijn vak vind ik zelfdodingen. Ik zie de pijn die dit geeft bij achterblijvers en dat raakt me. Tegelijkertijd denk ik ook aan de persoon die niet verder wilde of kon leven: de weg die diegene heeft begaan, de worsteling die voorafging aan deze stap en hoe deze persoon echt geen uitweg meer zag. Het blijft een heel moeilijke situatie voor alle betrokkenen, met verschillende kanten die je niet altijd kan doorgronden.

 

Mij wordt ook vaak gevraagd hoe ik om ga met het overlijden van baby’s. Het voelt zo onrechtvaardig, zo’n klein hummeltje dat niet of heel kort heeft kunnen leven. Ook dan is het voor mij heel bijzonder om gedurende de eerste rouwperiode deel uit te mogen maken van het gezin. Zo voelt het namelijk wel. Ik betrek eventuele broertjes en zusjes bij alles wat er de komende dagen gaat gebeuren en ik ‘ontzorg’ de ouders zoveel mogelijk, zodat zij zoveel mogelijk tijd kunnen besteden aan hun overleden kindje en eventuele andere kinderen in het gezin.

 

Mijn vak is prachtig, zo blijkt uit alle verhalen die ik kan vertellen.

 

In een tijd vol zorgen, een hele zorg minder

Laatst was ik bij een meneer op leeftijd om de uitvaart van zijn overleden vrouw te regelen. Het echtpaar had geen kinderen en na een hele sterke periode, was meneer uitgeput van de zorgen om zijn vrouw.. Na heel veel jaren samen moest hij nu, met veel pijn, afscheid nemen van het liefste wat hij had. Samen met hem hebben we de laatste verzorging gedaan. Mevrouw was nog even thuis deze laatste paar dagen en het was heel bijzonder om te zien hoeveel liefde hier in dit huis was. Enkele neven en nichten kwamen helpen, zij zorgden voor het bezoek en voor de maaltijden zodat meneer alle tijd kon nemen om bij zijn vrouw te zijn.
Ondertussen kreeg de afscheidsplechtigheid steeds meer vorm. De muziek werd uitgezocht, de fotoalbums kwamen op tafel en de verhalen werden verteld,. Verhalen over hoe ze elkaar hebben leren kennen, de anekdotes, een mooi leven samen.

Een paar dagen na de afscheidsplechtigheid nam ik contact met hem op om te horen of het een beetje ging met hem. De afgelopen week was er zo veel aanloop geweest, maar hoe ging het nu verder?
Ach, hij was zo sterk, hij moest verder, vertelde hij en was aan het regelen geslagen. Hij had een start gemaakt met het uitzoeken van alle papieren. Maar de afronding van de financiële en administratieve zaken was best veel werk en eigenlijk wist hij niet waar te beginnen. Ook hierbij kon ik hem ondersteunen. Ik ging langs en vertelde dat ik, als hij dat wilde, hem in contact kon brengen met een kennis uit het vak. Mijn kennis Cor de Roo biedt namelijk “Dienstverlening na overlijden” aan. Meneer was hier heel blij mee en toen ik na een week of vier bij hem op de koffie ging vertelde hij dat hij samen met Cor alle papieren had uitgezocht, de toeslagen had aangevraagd en weer grip op zijn administratie had. Kortom, hij wist waar hij financieel aan toe was.
In dit prachtige vak kan je, met de juiste personen om je heen, mensen helpen om heel voorzichtig weer de draad op te pakken.
Nieuwsgierig geworden? Kijk eens op de website van Cor de Roo.

Steun en toeverlaat in moeilijke tijden

Dan ineens hoor je dat er iemand dichtbij ziek is. Ernstig ziek, kanker, maar er is behandeling mogelijk en het traject van chemo wordt gestart. Lees meer ›

Geboorte en overlijden, zo dicht bij elkaar.

Ik heb weekend dienst, de eerste melding kwam vrijdagavond om 22.30 uur. Nadat ik de familie uitgebreid had gesproken en de verzorgers samen met de familie de laatste verzorging hadden afgerond, sprak ik af de volgende morgen 9.30 uur terug te komen om alles met betrekking tot het afscheid te bespreken.

Het was erg warm, zoals het al dagen was.

Na een voor mij onrustige nacht door de warmte, ging ik naar de familie.

Daar aangekomen zat het huis al vol mensen. Eerst ben ik met de weduwe bij meneer gaan kijken. Voor mij gelijk de gelegenheid om te kijken of alles nog goed ging.

Een kwaliteitsmoment met zijn drieën. Dat heb ik mevrouw ook op het hart gedrukt, neem deze momenten, u heeft er niet voor niets voor gekozen uw man thuis te laten blijven tot de dag van de uitvaart.

Daarna ben ik met de eigen kinderen en mevrouw rond de tafel gaan zitten en zijn we de wensen gaan bespreken. Ondertussen ging mijn telefoon.

Een volgende melding. Ik sprak af om daar rond 12.30 uur te zijn. Het verzorgingsteam zou direct al naar de familie gaan. Terwijl ik onderweg was  van de ene naar de andere familie nog wat zaken telefonisch geregeld. Ik kwam aan in de straat waar ik moest zijn. Daar stond iemand voor het woonhuis al zenuwachtig heen en weer te drentelen. Ik kwam aan gelopen met mijn koffer en werd al haast naar binnen getrokken. Ik vroeg nog of dit familie XX was, ja , ja,  en ik werd een openstaande deur naar binnen geduwd. De wachtende persoon bleef buiten staan roken.

Er was een trap naar boven. Aarzelend zette ik mijn voet op de onderste tree. Toen ik halverwege de trap was, verscheen er een hoofd in het trapgat. Daaronder zag ik een wit uniform ?? Eh… dit was voor mij een vreemde, niet een van de verzorgers uit ons team, bovendien lopen die ook niet in het wit. Bent u de verloskundige, vroeg deze persoon?  Oh, dat verklaarde direct heel veel! Nee dus, ik ben de uitvaartbegeleider en ik denk dat ik niet op het juiste adres ben. Ik moest bij het benedenhuis zijn.

Geboren worden en doodgaan, twee heftige emoties, uitersten van het leven, maar zo dicht bij elkaar.

Leider of verzorger?

Leider, verzorger…nee ik begeleid.

Natuurlijk als er een extra handje nodig is bij de laatste verzorging zal ik niet schromen om dit te doen, en op de dag van de uitvaart ben ik degene die zorgt dat alles in goede banen wordt geleid. Maar in aanloop naar dit moment begeleid ik de nabestaanden.

Na de melding van overlijden ben ik het aanspreekpunt en geef de nabestaanden aan wat er noodzakelijk moet gebeuren en wat er kan. Samen kijken wij wie welke rol daarin kan spelen. Bij een afscheid kan heel veel. Het is belangrijk dat het afscheid past bij wie de overledene was en waar de nabestaanden zich goed bij voelen.

Top